Władysław Paweł Turyczyn urodził się 18 stycznia 1890r. w Makowie Podhalańskim. Jego rodzicami byli Romuald i Zofia Turyczyn. Był średniego wzrostu (około 1,70m), postawny, łysy.
Edukacja
Ukończył on szkołę powszechną w Kętach oraz gimnazjum Wadowicach, w którym należał do Strzelectwa. W roku 1913 zdał maturę - z jakiegoś powodu nie zdał piątej klasy. Uczęszczał również przez rok na Uniwersytet Jagieloński, przerwał jednak studia aby w 1914 wstąpić do Legionów.
W okresie 12 września 1914r. - 1 grudnia 1914r. służył jako sierżant przydzielony był do grupy garnizonowej w Krakowie. Następnie został odkomenderowany na oficerski kurs karabinów maszynowych w Bruch (1 grudnia 1914r. - 15 lutego 1915r.). Po jego zakończeniu, jako sierżant instruktor, organizował oddział karabinów maszynowych 2 pp w Falsövisö (Węgry).
Od 1 września 1915r. pełnił służbę frontową, 5 listopada 1915r. został dowódcą 3. oddziału karabinów maszynowych III baonu 2.pp II Brygady LP. 1 kwietnia 1916r. awansowany do stopnia chorążego (XII ranga, rozkaz NKA nr 7783), 1 kwietnia 1917r. na ppor.
Za okazane bohaterstwo w bitwie pod Gruziatynem 21 czerwca 1916r. został po wojnie odznaczony Virtuti Militari 5 klasy. Od 1 lutego 1919r. służył w baonie zapasowym 34.pp w Białej Podlaskiej. 25 czerwca 1920r. został dowódcą baonu zapasowego 15.pp w Brześciu Litewskim.
Służył od 1922r. w 72.pp w Radomiu. Major ze starszeństwem z 1 lipca 1925r., jednocześnie był rejonowym komendantem Przysposobienia Wojskowego w 72.pp. 23 grudnia 1929 został rejonowym komendantem stołecznego PW, od października 1931r. w DOK I Warszawa na tym samym stanowisku. 23 marca 1932r. został dowódcą baonu w 30.psk, następnie służył w 6.Pułku Strzelców Podhalańskich. 1 lipca 1936r. awansowany do stopnia ppłk. 2 III 1938 został kierownikiem Wydziału PW w Państwowym Urzędzie WF i PW w Warszawie.
II Wojna Światowa
7 listopada 1939r. znalazł się w niewoli niemieckiej, przebywał w obozach jenieckich Rotenburg, Braunschweig i Woldenberg.
W latach okupacji zmarła matka Turyczyna, pani Zofia z Puchalskich. Do dzisiaj jej prochy spoczywają w wielkim grobowcu rodziny Dymków, parę kroków od grobu syna, Władysława.
Po zakończeniu II wojny osiadł wraz żoną w Kętach, gdzie zmarł 17 grudnia 1959r. w wieku 69 lat. Pochowany na Cmentarzu Komunalnym w Kętach, niedaleko od swojej matki i tuż przy krzyżu.
Za swoją służbę dla Ojczyzny odznaczony był Krzyżem Virtuti Militari 5 klasy, KN, KW, Złotym Krzyżem Zasługi, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921r., Medalem X-lecia Odzyskanej Niepodległości.